در اين قاره جلوگيرى به عمل آورد ، ولى انگليس‌ها به مقاومت پرداختند و دول اروپا به ويژه روسيه را كه از ادامه محاصره برى در فشار اقتصادى قرار داشتند ، به ايجاد اتحاديه ششم تشويق كردند . ناپلئون كه بار ديگر خود را در برابر اتحاديه‌اى از دول اروپا ديد ، در سال 1812 م . با سپاهى فراوان به روسيه حمله برد ، ولى سردار روسى به نام كوتوسوف ، از برابر ناپلئون به داخل روسيه عقب‌نشينى كرد و در اين عقب‌نشينى بيشتر آباديها را آتش زد . ارتش ناپلئون در خاك روسيه شروع به پيشروى كرد و مسكو را فتح نمود ، ولى سپاهيانش دچار سرماى شديد و طاقت‌فرساى روسيه و كمبود مواد غذايى شدند و عده زيادى از آنان از پاى درآمدند و تعدادى كه جانى به سلامت بردند ، هنگام مراجعت دچار تعرض ارتش پروس گرديدند . در نتيجه قواى ورزيده فرانسه متلاشى شد . ناپلئون در مراجعت از روسيه مطلع شد كه دول بزرگ ، اتحاديه هفتم را در اوت سال 1813 م . عليه او تشكيل داده‌اند . دول شركت‌كننده در اين اتحاديه عبارت بودند از روسيه ، پروس ، انگلستان ، سوئد و سپس اتريش . سپاهيان خسته او در بازگشت ناچار به پيكار در چهارمين جنگ مؤتلفين شدند ، كه به شكست كامل ناپلئون در لايپزيك منجر شد . ناپلئون در يازدهم آوريل سال 1814 م . از امپراتورى عزل شد و متحدين ، لوئى هيجدهم برادر كوچك لوئى شانزدهم را به پادشاهى انتخاب كردند و به ناپلئون اجازه دادند كه با حفظ لقب امپراتور در جزيره الب به حكمرانى بپردازد ، اما ناپلئون بناپارت در سال 1815 م . از جزيره الب گريخت و رهسپار پاريس شد و مدت 100 روز ديگر حكومت كرد ، اما جنگ واترلو به حكومت 100 روزه او پايان داد و به اسارت سپاهيان انگليسى درآمد و او را به عنوان اسير جنگى به جزيره سنت هلن تبعيد كردند كه در سال 1821 م . در همان جزيره به مرض سرطان مبتلا گرديد و درگذشت . به اين ترتيب زندگى سردارى كه روزى قاره اروپا را براى خود تنگ مىديد ، پايان يافت . بعد از تبعيد ناپلئون به جزيره سنت هلن ، دول فاتح ، لوئى هيجدهم را بار ديگر روى كار آوردند ( 1815 - 1824 م . ) وى با انقلابيان پيشين سياست سازش در پيش گرفت و فرمان سلطنت مشروطه را صادر كرد . در دوران سلطنت وى نهضت رمانتيك در ادبيات فرانسه شروع شد كه نمايندگان بزرگى از جمله شاتوبريان داشت . بعد از وى سلطنت به